در میان سه جزء اصلی یک موتور استارت خودرو، بخش موتور الکتریکی به طور کلی هیچ تفاوت اساسی را نشان نمی دهد. بر اساس نوع موتور DC مورد استفاده، استارت‌ها را می‌توان به طور کلی به استارت‌های معمولی و استارت‌های آهنربایی دائمی- طبقه‌بندی کرد. با این حال، مکانیسم های کنترل و مکانیزم های محرک به طور قابل توجهی متفاوت است. در نتیجه، استارت‌ها معمولاً بر اساس انواع خاصی از سیستم‌های کنترل و محرک مورد استفاده طبقه‌بندی می‌شوند.
طبقه بندی بر اساس مکانیسم کنترل
① استارت مستقیم: در این نوع، سوئیچ مدار اصلی استارت مستقیماً کنترل می‌شود-یا مدار اصلی را وصل یا قطع می‌کند-از طریق مکانیزم اتصالی که توسط پدال پا یا اهرم دستی فعال می‌شود{2}}. به این استارترهای مکانیکی نیز گفته می شود. اگرچه این روش سادگی ساختاری و عملکرد قابل اطمینان را ارائه می دهد، اما امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد زیرا مستلزم قرار دادن موتور استارت و باتری در نزدیکی کابین راننده است-در نتیجه محدودیت هایی در طرح نصب ایجاد می کند-و به دلیل اینکه کار با آن ناخوشایند است.
② استارت های الکترومغناطیسی: در این نوع، یک رله توسط یک کلید فشاری{0}} یا سوئیچ جرقه زنی کنترل می شود. این رله به نوبه خود کلید اصلی استارت را برای اتصال یا قطع مدار اصلی کنترل می کند. اینها همچنین به عنوان شروع کننده های کنترل الکترومغناطیسی شناخته می شوند. این روش قابلیت های کنترل از راه دور را فعال می کند و عملکرد راحت را ارائه می دهد. به این ترتیب، به طور گسترده ای در خودروهای مدرن پذیرفته شده است.
