یک سیم پیچ معمولی شامل دو مجموعه سیم پیچ است: یک سیم پیچ اولیه و یک سیم پیچ ثانویه. سیم پیچ اولیه از سیم لعابی ضخیم تری استفاده می کند که معمولاً از 200 تا 500 دور سیم با قطر تقریباً 0.5 تا 1 میلی متر تشکیل شده است. سیم پیچ ثانویه از سیم لعابی بسیار ظریف تری استفاده می کند که معمولاً شامل 15000 تا 25000 دور سیم با قطر تقریباً 0.1 میلی متر است. یک سر سیم پیچ اولیه به منبع تغذیه ولتاژ پایین خودرو (+) وصل می شود، در حالی که سر دیگر به یک دستگاه سوئیچینگ (مانند یک قطع کننده) متصل می شود. یک سر سیم پیچ ثانویه به سیم پیچ اولیه متصل می شود و سر دیگر به ترمینال خروجی ولتاژ بالا وصل می شود تا الکتریسیته ولتاژ بالا ارائه کند.
بر اساس ساختار مدار مغناطیسی، کویل های احتراق در درجه اول به دو نوع تقسیم می شوند: مدار مغناطیسی باز و مدار مغناطیسی بسته. هسته یک سیم پیچ احتراق مدار مغناطیسی باز معمولاً یک ساختار چند لایه است. عدم تمایل مغناطیسی بالاتر و نشت شار مغناطیسی بیشتر را نشان می دهد که منجر به راندمان تبدیل انرژی نسبتاً کمتری می شود. برعکس، هسته یک سیم پیچ احتراق مدار مغناطیسی بسته شبیه یک مربع ("口") یا یک مستطیل ("日") است. دارای عدم تمایل مغناطیسی کمتر، حداقل نشت شار و راندمان تبدیل انرژی بالا است. علاوه بر این، از نظر اندازه فشرده تر است و به نوع غالب در سیستم های جرقه زنی الکترونیکی مدرن تبدیل شده است.
علاوه بر این، برای اطمینان از عایق{0} ولتاژ بالا و اتلاف گرمای مؤثر، داخل کویل احتراق اغلب با یک محیط دی الکتریک، مانند رزین اپوکسی یا روغن عایق پر می شود. با پیشرفت های تکنولوژیکی، برخی از کویل های احتراق مدرن حتی یکپارچه تر شده اند. طراحی‌های سازه‌ای مکانیکی همچنین تأکید بیشتری بر ویژگی‌های حفاظتی دارند{3}}به‌عنوان مثال، با ترکیب اجزای محافظ اضافی برای افزایش سازگاری و دوام زیست‌محیطی کویل.
