استارت خودرو قطعه ای است که انرژی الکتریکی باتری را به انرژی مکانیکی تبدیل می کند تا چرخ فلایویل موتور را به حرکت درآورد. از یک موتور DC، یک مکانیزم محرک و یک کلید کنترل الکترومغناطیسی تشکیل شده است. استارترها در دو درجه بندی ولتاژ-12 ولت و 24 ولت-در دسترس هستند و دارای دو طرح دنده مجزای{10}}هد هستند: محافظ و بدون محافظ. برای مدلهای خودروهای تولید داخل، طول عمر معمول تقریباً 6 سال یا 100000 کیلومتر است، در حالی که مدلهای سرمایهگذاری مشترک و وارداتی میتوانند تا 10 سال یا 200000 کیلومتر طول عمر داشته باشند. در حین کار، چرخ دنده محرک در مکانیزم انتقال با چرخ دنده حلقه فلایویل برای انتقال گشتاور درگیر می شود. هنگامی که موتور روشن می شود، مکانیزم به طور خودکار جدا می شود، در حالی که کلید الکترومغناطیسی باز و بسته شدن مدار الکتریکی را تنظیم می کند.
این جزء جایگزین روشهای سنتی استارت دستی شده است تا به پیکربندی استاندارد در خودروهای مدرن تبدیل شود. استارتها بر اساس تفاوت در مکانیسمهای محرکشان، به انواع مختلفی از جمله-نوع درگیری مثبت، آرمیچر{2}}نوع تعویض دنده و نوع کاهش دنده دستهبندی میشوند. استارترهای الکترومغناطیسی{5} از یک رله برای کنترل از راه دور مدار اصلی استفاده می کنند و به طور گسترده در خودروها، ژنراتورهای برق و ماشین آلات سنگین استفاده می شوند. در طول تعمیر و نگهداری، لازم است چرخ دنده درایو را برای سایش بررسی کنید، همچنین وضعیت تماس های سوئیچ الکترومغناطیسی و سیم پیچ مغناطیسی را بررسی کنید. باید توجه ویژه ای به هر گونه صدای تق تق غیر عادی که ممکن است نشان دهنده درگیری نامناسب بین چرخ دنده محرک و چرخ چرخ چرخ باشد، شود. به لطف فرآیندهای تولید داخلی بالغ، این اجزای{8}}هزینه بسیار عالی ارائه میدهند.
