تاریخچه کویل های جرقه زنی خودرو

کویل احتراق خودرو یک جزء حیاتی در سیستم جرقه زنی خودرو است.

اتومبیل‌های اولیه از سیستم‌های احتراق نوع تماس-استفاده می‌کردند. در چنین سیستم هایی، جریان ولتاژ پایین- از سوئیچ احتراق به سیم پیچ جرقه می گذرد. هنگامی که کنتاکت های قطع کننده باز شد، سیم پیچ ثانویه یک پالس ولتاژ بالا از 15 تا 25 کیلو ولت تولید کرد.

از نظر ساختار فنی، کویل‌های احتراق از طرح‌های مدار باز-مدار مغناطیسی-به طرح‌های مدار بسته-مدار مغناطیسی- تبدیل شده‌اند. طرح‌های مدار باز-مدار مغناطیسی-، که با عدم تمایل مغناطیسی بالاتر مشخص می‌شود، عمدتاً در مدل‌های اولیه خودرو استفاده می‌شد. طرح‌های مدار بسته-مدار مغناطیسی-، که دارای مقاومت مغناطیسی کمتر و راندمان انتقال انرژی بالاتر است، برای سیستم‌های مدرن کنترل‌شده الکترونیکی مناسب‌تر هستند.

سیستم‌های احتراق مدرن از کنترل ریزپردازنده استفاده می‌کنند و محرک‌های احتراق شامل اجزایی مانند ماژول‌های احتراق، کویل‌های احتراق، توزیع‌کننده‌ها و شمع‌ها هستند. همزمان، ادغام به عنوان یک روند کلیدی ظاهر شده است. برخی از مدل‌های خودرو اکنون از کویل‌های احتراق مستقل استفاده می‌کنند-که به‌صورت جداگانه برای هر سیلندر پیکربندی شده و مستقیماً به شمع‌ها متصل می‌شوند-در نتیجه اتلاف انرژی به حداقل می‌رسد.

توسعه فناوری به سمت تولید دقیق و کارایی بیشتر به پیش می رود. به عنوان مثال، Zunyi Changzheng Automotive Parts Co., Ltd. حق اختراعی را با عنوان "دستگاه تعیین موقعیت برای جوشکاری دوشاخه های برق کویل احتراق به ماژول ها" به دست آورده است، نوآوری که به طور قابل توجهی کارایی فرآیند موقعیت یابی بین دوشاخه برق و ماژول را افزایش می دهد.