در طول فرآیند خرید یا فروش یک وسیله نقلیه، آزمایش جاده یک مرحله ضروری است. با این حال، در طول این تست جاده، باید عملکرد دینامیکی خودرو را به دقت ارزیابی کرد. بنابراین، دقیقاً چه چیزی عملکرد دینامیکی یک وسیله نقلیه را تشکیل می دهد؟
عملکرد دینامیکی یک وسیله نقلیه به ویژگی‌های رانندگی آن اشاره دارد-که توسط نیروهای خارجی طولی تعیین می‌شود-در حین حرکت در یک خط مستقیم در جاده‌ای با شرایط سطحی خوب. اساساً بیانگر توانایی وسیله نقلیه برای دستیابی به میانگین سرعت رانندگی مورد نیاز است. از این تعریف، می‌توانیم چندین پیش‌نیاز کلیدی را استنباط کنیم: سطح جاده باید در شرایط خوبی باشد (چه سطح باشد و چه شیب‌دار)، حالت حرکت باید مسیری مستقیم باشد، و قابلیت‌های حرکتی اساسی وسیله نقلیه با تأثیر نیروهای خارجی طولی تعیین می‌شود و آن را قادر می‌سازد تا آستانه‌های عملکردی خاص را به دست آورد.
با توجه به این قابلیت‌های دینامیکی، سه معیار عملکرد اصلی وجود دارد: حداکثر سرعت خودرو، زمان شتاب آن، و حداکثر درجه‌پذیری آن (توانایی بالا رفتن). هنگامی که یک وسیله نقلیه در جاده ای هموار با شرایط سطحی خوب حرکت می کند و به بالاترین سرعتی که می تواند ادامه دهد می رسد، آن سرعت به عنوان حداکثر سرعت آن تعریف می شود. زمان شتاب معمولاً به دو سناریو خاص اشاره دارد: زمان مورد نیاز برای شتاب گیری از شروع ایستاده و زمان لازم برای شتاب گیری در طول مانور سبقت. این معیارها در مجموع نشان دهنده قابلیت شتاب خودرو است. متغیر "t" برای نشان دادن زمان شتاب از یک شروع ایستاده استفاده می شود. این فرآیند معمولاً در دنده اول یا دوم شروع می شود، شامل تعویض متوالی دنده می شود و زمان لازم برای طی کردن یک مسافت مشخص و از پیش تعیین شده را اندازه گیری می کند. به طور مشابه، زمان شتاب مورد نیاز برای مانورهای سبقت را نیز می توان با "t" نشان داد. برای بسیاری از وسایل نقلیه، این متریک زمان مورد نیاز برای شتاب گرفتن با گاز کامل-معمولاً در بزرگراه-در حالی که در بالاترین یا دومین{6}}بالاترین دنده کار می‌کند، از سرعت اولیه تقریباً 30 یا 40 کیلومتر در ساعت شروع می‌شود.
